dungeons and dragons, alleen.. dan soms niet

Dungeons and dragons oftewel dnd ( hoe ik het nu gaat noemen, scheelt een hoop typwerk)  is voor mij niet zomaar meer een spel, het is een hobby.


Zeker als dungeon master is het soms bijna werk te noemen om de wereld waar de spelers zich in bevinden accuraat te maken. Details zijn namelijk toch wel een belangrijke factor in het maken van een wereld.
Als spelers langs een bos lopen is dat bos ook bewoond door bosdieren, of meer. Als ze een stad in gaan zal die taverne waar ze stoppen een naam moeten hebben als herkenningsplek laat staan de personen die ze vaker tegen zullen komen, niemand is naamloos door het leven gegaan en zowel dan wordt dat op zichzelf een heel bijzonder personage. (Toch een leuk idee een naamloos karakter, misschien een assassin?) .
Een onuitgesproken vaardigheid die je als dungeon master oftewel Dm (niet lui maar efficient!) het liefst wil bezitten is goed kunnen liegen.
Als spelers een richting op gaan die jij totaal niet voorbereid heb is het enorm handig om met een overtuigende houding te kunnen melden dat ze richting de vallei van goodberry’s lopen een toch wel succesvolle agrarische nederzetting die ondanks de naam impliceert veel graan levert aan de hoofdstad.
Als de spelers hier door geboeid worden vanwege een of andere nature loving hippie druid is het ook wel leuk om iets te melden over een boer die toch wel bedrukt kijkt want zijn oogst is minder dat hij had gewild. zijn graan wordt aangevreten door reusachtige insecten.
en zo heb je opeens een groep die een avond bezig is een stel druïdes te stoppen die insecten vergroten en ze willen gebruiken voor slechte doeleindes.
Improviseren is ook een handige vaardigheid zoals je misschien hier wel uit kan halen.
Het mooie aan dnd is dat je hebt kerkers en je hebt draken  maar er is zoveel meer. het stopt uiteindelijk alleen waar je fantasie je het toelaat.

Geef een reactie