PTSS

Eerder heb ik een stukje geschreven over Lipoedeem en Fibromyalgie, 2 chronische pijnstoornissen waar ik voortdurend last van heb. Nu wil ik jullie graag een stukje vertellen over mijn PTSS.


PTSS – Wat is het?
Een posttraumatische stressstoornis (PTSS) is de verzamelnaam voor een groep klachten die kunnen ontstaan na het meemaken van een of meerdere schokkende, traumatische gebeurtenis(sen). Trauma’s kunnen lichamelijk of geestelijk zijn. PTSS is een stoornis die ontstaat na een psychisch trauma dat je niet goed kunt verwerken. Hierdoor houd je lang lichamelijke en psychische stressklachten na het trauma. We spreken van een PTSS als de klachten langer dan een maand aanhouden en het functioneren beperken.
Bron: Gezondheidsplein

Waarom heb ik het?
Ik heb in mijn leven 2 traumatische gebeurtenissen meegemaakt. Bij de eerste ervaring was ik 12 jaar, de tweede traumatische ervaring is wat recenter, ik was 24. Dat is nu 4 jaar geleden en nog beïnvloedt het elke dag mijn leven. Ook zijn bijna alle symptomen aanwezig en spreekt men bij mij van een complexe PTSS (als de klachten ingewikkelder zijn dan de ‘normale’ klachten).

Symptomen
Flashbacks en herinneringen (wat zich bij mij resulteert in angst en paniek aanvallen)
Hartkloppingen, zweten, trillen en ademhalingsproblemen (je voelt je zo ziek soms)
Nachtmerries over het trauma (daarom slaap ik nogal slecht)
Gespannen spieren (erg fijn met fibromyalgie)
Hoofdpijn (ALTIJD)
Lage rugpijn (ALTIJD)
Misselijkheid
Spierpijn (ook heel fijn met fibromyalgie)
– Veranderingen in cognities en stemmingen (geheugenproblemen en vervreemding)
– Negatieve emoties (agressiviteit, depressieve buien, schuldgevoel, schaamtegevoel, minderwaardigheidsgevoel)
– Verminderde interesse
– Verhoogde spanning en reactiviteit (prikkelbaar, onredelijke woede-uitbarstingen, snel en heftig schrikken, concentratieproblemen, slecht slapen)
– Dissociatie (het gevoel hebben buiten jezelf te staan)

Behandeling van een Posttraumatische Stressstoornis
Natuurlijk is praten over je ervaring een goede manier om dingen te verwerken, maar dit moet wel op jouw tempo gaan. Als jij er nog niet klaar voor bent om deze gebeurtenis te verwerken, dan zal praten het erger maken. Ga vooral naar je huisarts, deze kan je doorverwijzen naar een psycholoog of psychiater. EMDR is bijvoorbeeld een effectieve therapie bij PTSS, echter werkt het voor 90% van de mensen (en laat ik nou net die andere 10% zijn).

Mijn PTSS
Ik heb eerst EMDR gevolgd, dmv piepjes en oogbewegingen is de bedoeling hierbij dat de traumatische ervaring anders opgeslagen wordt in je hersenen. Ik merkte dat ik er nog niet klaar voor was om op deze manier alles te verwerken en heb daardoor gestopt met mijn behandelingen (op mijn 18e). Na mijn traumatische ervaring op mijn 24e, ben ik schrijftherapie gaan volgen. Dit paste meer bij mij en zo kon ik het gehele verhaal opschrijven om de verwerking  in gang te zetten. Helaas mocht ik op dat moment 3 maanden gebruik maken van psychische begeleiding en was mijn verhaal nog niet af. Ik ben dus gestopt met het verhaal schrijven en door gegaan met mijn leven.

Met bijna dagelijks een angst of paniek aanval (die ik vaak voor mezelf hield want anders stelde ik mij aan, toch?), lukte het mij niet om mijn studie af te maken. Ik heb dagen waarop de stress en de pijn mij teveel worden en ik eigenlijk alleen maar met een boek op mijn bed wil liggen. Maar alleen op mijn bed liggen, kon niet want dan kreeg ik weer een paniekaanval (alleen zijn is een trigger voor mij). Dus ik lag op mijn slechtste dagen, op de bank, starend naar het plafond, soms een hoofdstuk lezend. Daarnaast probeerde ik door te gaan met mijn leven. Ik moest toch werken? Ik moest toch een huishouden runnen?

Tot er een moment kwam, waarop ik besloot dat het genoeg was, ik kon amper mijn hoofd boven water houden en mijn chronische pijn is soms ondraaglijk als je moet blijven zwemmen. Ik ben naar een dokter gegaan met mijn chronische pijn en deze heeft mij toen doorgestuurd naar de dermatoloog (vanwege mijn lipoedeem) en de reumatoloog (fibromyalgie). Hier heb ik allebei de diagnoses op papier gekregen, eindelijk erkenning dat de pijn niet alleen maar in mijn hoofd zat! Maar toen?

Revalideren was mijn volgende stap. Ik moest een manier vinden om met de chronische pijn om te gaan. Het pijnprogramma bij Revalidatie Friesland duurt ongeveer 12 weken en zou mij moeten helpen om dat in ieder geval verdraagbaar te maken. Tijdens het proces, zag ik wel vooruitgang, maar deze vooruitgang was niet voldoende. Weer gefaald. Gelukkig werd ik niet gelijk terug gegooid in het diepe en kreeg ik een verwijzing naar de psychiater en de medische psychologie in het ziekenhuis. Samen hebben we gekeken wat voor mij de beste behandelmethode zou zijn, en richten op het psychische vlak was toch belangrijker dan ik had verwacht. Achteraf gezien, is het best logisch, maar op dat moment waren mijn angst en paniekaanvallen zo’n normaal deel geworden van mijn leven, dat ik dit voor lief nam.

Ik werd doorverwezen naar Synaeda, en toen begon het echt. Ik heb een depressiegroep gevolgd, waardoor het omgaan met mijn depressie wat draagzamer werd.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb nog steeds die zwarte hond bij me en op sommige dagen is hij zoveel meer aanwezig dan andere, maar de goede dagen overstemmen nu de slechte dagen. Op het gebied van mijn depressie dan.

Daarna heb ik bij Synaeda schematherapie gevolgd. (daarover later meer). Dit was een basisgroep en heeft mij in zoverre geholpen, dat ik er klaar voor was om weer terug te komen op het lichamelijke aspect. Ik ging weer terug naar Revalidatie Friesland, het pijnprogramma. Naarmate de weken vorderden en ik net iets meer conditie op had gebouwd, kreeg ik weer een longontsteking. Ja, weer. Ik heb al vaker een longontsteking gehad en daarvoor ben ik dan ook onder controle bij de longarts. Dit belemmerde mijn revalidatieproces en momenteel heb ik het gevoel alsof ik weer bij het begin ben. Terug bij af. De pijn is nog steeds aanwezig (wat ook nooit weg zal gaan), de spanningen in mijn spieren zijn erger geworden en mijn conditie is nog steeds niks vergeleken met andere mensen. Maar, persoonlijk heb ik vooruitgang geboekt. Ik heb een betere conditie dan toen ik begon, ik kan makkelijker aangeven wanneer ik iets niet meer kan en het vragen van hulp is een lagere drempel.

En nu? Nu ben ik weer terug bij Synaeda. Het revalidatietraject is bijna afgelopen en mijn PTSS is weer volop aanwezig. Ik ben moe, en de chronische pijn helpt niet mee. Toch ga ik er weer voor, want als je stil blijft staan kom je nooit vooruit. 3 stappen naar voren en 2 terug is nog steeds 1 stap naar voren.

Ik ben net begonnen met Beeldende Therapie, om mijn PTSS minder aanwezig te laten zijn. Ik start in december met de verdiepende schematherapiegroep en ondertussen probeer ik mezelf bezig te houden met leuke dingen.

Mijn leuke dingen lijstje
1 tip vanaf de depressiegroep blijf ik nog altijd trouw opvolgen, het leuke dingen lijstje. Dingen die ik echt leuk vind om te doen, en ook kan doen (eventueel met hulp en/of aanpassingen)
Dagjes weg met Xena en Patrick (alleen mogelijk als ik in een rolstoel zit)
Leuke dingen doen met vrienden/vriendinnen (met alle beperkingen van dien)
De Boekenclub (duurt gelukkig max 2 uur en ik zorg ervoor dat ik niet ook nog moet rijden en dat ik een zitplek heb)
Lezen (zelfs hier heb ik soms moeite mee.. boeken zijn zwaar en mijn spieren hebben niet altijd genoeg kracht om een boek goed vast te houden, maar de ontsnapping aan de realiteit met een boek is het soms wel waard om even door te zetten, oh en laten we het niet hebben over mijn concentratievermogen soms)
Boekgerelateerde evenementen (eventueel met rolstoel, niet hoeven autorijden, als het te lang duurt even in de auto tot rust komen (lees:slapen))
– 
Koken
– Bloggen

 

Ik heb dit stukje geschreven omdat ik dit graag wil delen, ik vraag enkel om begrip.

Geef een reactie